Historia rasy

Kiedyś berneńczyki musiały zapracować na miłość i szacunek człowieka. Zaprzęgano je do wózków z mlekiem, pilnowały dobytku i strzegły stada. Dziś rzadko pracują. Stały się jedną z najpopularniejszych i najbardziej lubianych ras psów. Są wspaniałymi towarzyszami, niezastąpionymi czworonożnymi członkami rodziny, sprawdzającymi się w różnego rodzaju szkoleniach.

Wygląd zewnętrzny

Berneńczyk jest psem harmonijnie zbudowanym, mocnym, umiarkowanie dużym. Jego szata jest lśniąca i lekko falowana, a w trójkolorowym umaszczeniu dominującą rolę odgrywa czarny. Bielą połyskuje front klatki piersiowej, tworząc tzw. szwajcarski krzyż. Brązowe znaczenia pojawiają się na kufie, nad oczami i na łapach. Pożądane są białe łapy i biała końcówka ogona. Biel kufy sprawia, że pies wygląda przyjaźnie.

Charakter

Trudno dopatrzyć się u berneńczyka jakiejkolwiek przesady – zjednuje sobie otoczenie pozytywną aurą, jaką roztacza. Wszystkie te cechy podkreślają harmonię i urodę jego budowy. Zwierciadłem serca jest przyjazne spojrzenie brązowych, dobrodusznych oczu. Berneńczyki kochają cały świat, a nade wszystko swoich właścicieli. To właśnie przywiązanie do człowieka, dobroduszność i łagodny charakter uczyniły z berneńczyka idealnego psa rodzinnego. Nie wolno jednak zapominać, że jest on także towarzyszem i stróżem, na którym można polegać, chociaż daje głos tylko wtedy, gdy naprawdę jest to konieczne. W codziennych sytuacjach sprawdza się jako pies czujny i odważny. Uważny i pewny, jest łatwy w układaniu.

Zachowanie

Berneńczyki wyjątkowo mocno przywiązują się do ludzi. Dla osób żyjących samotnie, które w dodatku często wyjeżdżają, nie jest to odpowiedni pies. Jako psy niezwykle rodzinne, najlepiej czują się w domu pełnym ludzi – ze swoim „stadem” w komplecie. Są natomiast idealnymi partnerami dla osób kochających przyrodę, które będą w stanie poświęcić psu odpowiednio dużo czasu i uwagi i zaspokoić jego potrzeby. Berneńczyk jest wspaniałym kompanem długich wędrówek po polach i lasach – zawsze przy człowieku, blisko – bo nie należy on do psów, które muszą pędzić daleko przed siebie. Nie oznacza to oczywiście, że młode berneńczyki nie potrzebują się wyszaleć i one potrafią być prawdziwymi rozrabiakami.

Hodowla

Niestety, popularność tej rasy w kraju nie wpłynęła korzystnie na jakość hodowli. Znaleźli się ludzie, którzy, widząc w tym przede wszystkim interes, rozmnażali berneńczyki bez dbałości o ich cechy zewnętrze i charakterologiczne. W efekcie spotkać dziś można wiele berneńczyków płochliwych lub agresywnych – co jest zupełnie niedopuszczalne u przedstawicieli tej rasy. Kupując szczenię, upewnij się – zapoznając się z hodowcą, hodowlą i rodzicami oraz dalszymi przodkami zwierzęcia – ze istotnie bierzesz do siebie berneńczyka z krwi i kości.

Wskazówka

Jeśli decydujesz się kupić psa z hodowli, masz prawo oczekiwać, że dany hodowca przestrzega obowiązujących standardów hodowli. Hodowcy zrzeszeni w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP) czynią wszystko, by nie tylko tych standardów przestrzegać, ale nieustannie je podnosić. Oczywiście nie możemy spodziewać się, że ktokolwiek wystawi nam kartę gwarancyjną na żywe stworzenie, jednak każdy hodowca zrzeszony w ZKwP uczyni wszystko co w jego mocy, by sprzedać ci zdrowe szczenię.


Wszystkie informacje na temat rasy berneński pies pasterski pochodzą ze wspaniałej książki znakomitej znawczyni a zarazem hodowczyni tej rasy Margit Bürner pod tytułem „Berneński pies pasterski” – którą gorąco polecam.